O nas

O nas

PARAFIA  WNIEBOWZIĘCIA  NMP

 

Kancelaria parafialna:

czynna  w  dni  powszednie  od  poniedziałku  do  piątku  po  Mszach  Świętych  wieczornych

(w wyjątkowych sytuacjach również w sobotę)

 

Adres parafii:

Parafia rzymskokatolicka pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Zagórzu

32-555 Zagórze; ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 147

 

Telefon komórkowy:

+48 502 338 832

 

Nr konta parafialnego:

67 1600 1462 1833 4484 7000 0001

———————————————————————————————————

KRÓTKA  HISTORIA

Zanim powstała parafia i kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Zagórzu wierzący tej miejscowości chodzili na nabożeństwa do oddalonych kilka kilometrów Babic. Pierwsze msze święte w Zagórzu zaczęto odprawiać przy głównej drodze biegnącej przez wieś po roku 1956. Inicjatorem był ks. Julian Bolek. Po zawiązaniu specjalnego komitetu parafialnego rozpoczęto starania o zgodę na budowę kaplicy. I choć takowa została udzielona ówczesne władze komunistyczne robiły wszystko, aby zablokować rozwój kultu religijnego w Zagórzu. Po niemałych trudnościach powstała drewniana świątynia o wymiarach 15 na 10 metrów. Niestety nadszedł pamiętny rok 1963. Władza przy pomocy funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej oraz członków tzw. Obywatelskiej Rezerwy Milicji Obywatelskiej (ORMO) dokonała całkowitej rozbiórki kościółka. Świadkowie opisują tamte działania jako świadomą dewastację. I znów ludzie musieli wrócić pod starą kapliczkę i modlić się stojąc pod gołym niebem na ulicy.

Nowy etap powstawania ośrodka duszpasterskiego w Zagórzu wiąże się z osobą ks. Adolfa Chojnackiego. Był to rok 1973. Mimo dalszych szykan ze strony urzędników i donosicieli ów odważny kapłan starał się wytrwale zarówno o ożywienie życia religijnego wioski, jak i sprawy związane z lokalizacją plebanii i ewentualnie przyszłego kościoła. Urzędnicze procedury zdawały się być nie do pokonania. Dzięki determinacji ludzi i ich duszpasterza, o której stało się głośno nawet w Stanach Zjednoczonych, wreszcie władze się ugięły i 24 lipca 1977 roku „łaskawie” wydały pozwolenie na budowę świątyni. Kamień węgielny pod nowy dom Boży został poświęcony przez papieża Jana Pawła II 10 czerwca 1979 roku w Krakowie. Prace budowlane były prowadzone systemem gospodarczym. Prawie wszystko trzeba było w tamtych czasach wykonywać ręcznie. Tym niemniej zaangażowanie i ofiarność parafian była wyjątkowa. Wielkim dobroczyńcą okazała się być m.in. rodzina Mieczysława Celarka, który wyemigrował z Zagórza do Ameryki.

Dalsze dzieło budowy kościoła kontynuował od 1981 roku ks. Bolesław Wawak. 3 kwietnia 1982 rok to data oficjalnego erygowania parafii, której dokonał ówczesny biskup krakowski kard. Franciszek Macharski. W grudniu tegoż samego roku została poświęcona dolna kaplica. A za rok pobłogosławiony cmentarz. 25 kwietnia 1983 roku miało miejsce wmurowanie kamienia węgielnego. Trzy kościelne dzwony pierwszy raz zabrzmiały w parafii w roku 1987. Oddanie świątyni do kultu Bożego miało miejsce 14 sierpnia 1988 roku.

Następnym proboszczem Zagórza został w 1989 roku ks. Franciszek Niewiedział. Był nim do roku 2004. Za jego czasów wzniesiona została obok kościoła wyjątkowo wysoka żelbetonowa dzwonnica. Po nim posługę w parafii przejął ks. Józef Mrowiec. Wraz z powołaną Radą Parafialną i wszystkimi, którym leżało na sercu wspólne dobro stanął przed bardzo trudnym zadaniem wielu remontów i zakończeniem rozpoczętych wcześniej prac. Po pięciu latach duszpasterskie zadanie proboszczowania w Zagórzu zostało powierzone ks. Ryszardowi Świdrowi, który w swej kapłańskiej gorliwości starał się ożywić m.in. duszpasterstwo pielgrzymkowe. Od roku 2016 funkcję proboszcza w parafii zagórzańskiej pełni ks. Piotr Gąsior.

 

———————————————————————————————————

OBECNI  KAPŁANI


ks_piotr

ks. dr Piotr Gąsior – proboszcz parafii od lipca 2016 roku
Kapłan od 1991 roku. Doktor antropologii teologicznej (studia na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie). Wieloletni katecheta (pomysłodawca kompendium dla młodzieży „Co ksiądz o tym sądzi?”, kompozytor hymnu „Ciao Gianna!”, projektant herbu dla szkoły katolickiej). Blisko dziesięć lat dziennikarz i redaktor prasy katolickiej (kilkaset artykułów oraz udzielonych i przeprowadzonych wywiadów). Autor dwudziestu poczytnych książek i tłumacz z języka włoskiego. Moderator kilku polskich i międzynarodowych konferencji naukowych oraz wielu rekolekcji.
W stałej relacji ze świętymi (rozliczne publikacje, konsultacje prac magisterskich, spektaklów, filmów a także inicjatywa powstania Stowarzyszenia Przyjaciół Świętej Joanny Beretty Molli i dedykowanej jej górskiej kaplicy).
Od początku kapłaństwa duszpasterz rodzin i chorych (kręgi rodzin, dni skupienia, papeteria dla zakochanych, album „O miłości prawdziwej”, błogosławieństwo narzeczonych, małżonków i oczekujących potomstwa).
Obecnie całym sercem zaangażowany w życie parafialne jako proboszcz w pięknej miejscowości Zagórze.

Nadal konsekwentnie zamieszcza w tzw. prasie świeckiej cotygodniowe refleksje ewangeliczne. Prywatnie pasjonat podróży rowerowych (np. okrążenie Półwyspu Apenińskiego, Sardynii, Korsyki czy dotarcie na Nordkapp), spływów kajakowych (np. przepłynięcie całej Wisły) oraz narciarstwa zjazdowego i backcountry. Lubi fotografie, góry, majsterkowanie, pływanie, kampery i dobre cappuccino. Nie zna wyrazu „nuda”. Ulubiona ballada „Przez ile dróg…”. Motto życia: „Wystarczy ci mojej łaski”.


 

ks. mgr Adam Aleksandrowicz – wikariusz parafii od sierpnia 2018 roku

Wyświęcony na kapłana przez abp. Marka Jędraszewskiego w Królewskiej Katedrze na Wawelu w roku 2017. Studiował na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie, gdzie z sukcesem obronił pracę magisterską z teologii duchowości nt. kultu św. Rity z Cascii.

Swoim mottem kapłańskim i w ogóle życiowym uczynił słowa zaczerpnięte z Ewangelii według św. Łukasza: „Ojcze w Twoje ręce powierzam Ducha mojego”.

Wychował się w przepięknych okolicach górskich Beskidu Wyspowego. I chyba właśnie dlatego tak bardzo lubi w wolnych chwilach wędrować i zdobywać kolejne szczyty. Ponadto nadal czynnie uprawia sport, zwłaszcza piłkę nożną. Jest za pan brat z nowymi technikami multimedialnymi ale jednocześnie nie stroni od tradycyjnej formy pozyskiwania wiedzy i poszerzania swoich horyzontów. Po prostu z przyjemnością czyta dużo książek.