Lectio: (Mt 18, 15-20)
Jezus powiedział do swoich uczniów: „Gdy brat twój zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy. Jeśli cię usłucha, pozyskasz swego brata. Jeśli zaś nie usłucha, weź z sobą jeszcze jednego albo dwóch, żeby na słowie dwóch albo trzech świadków oparła się cała sprawa. Jeśli i tych nie usłucha, donieś Kościołowi. A jeśli nawet Kościoła nie usłucha, niech ci będzie jak poganin i celnik. Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. Dalej, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli dwóch z was na ziemi zgodnie o coś prosić będzie, to wszystko otrzymają od mojego Ojca, który jest w niebie. Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich”.
Meditatio:
Dzisiejszy tekst ukazuje nam początki istnienia dyscypliny w Kościele. Została ona oparta na wskazaniach Starego Testamentu oraz na obietnicy stałej obecności Jezusa. Braterskie upomnienie to wyraz miłości bliźniego i sposób na budowanie wspólnoty. To nie osądzanie kogoś czy też niszczenie dobrego imienia. Sąd należy do Boga. Prawda łączy się z miłością we wspólnocie Kościoła.
Oratio:
Panie dziękuję za dobrych ludzi, którzy mnie upominają. Proszę o prawdziwą miłość, gdy ja mam kogoś upomnieć.
Contemplatio:
Pan Jezus jest pośród nas, gdy zbieramy się w Jego imię. Doświadcz obecności Pana, gdy jesteś we wspólnocie.