Lectio: (Mt 16, 21-27)
Jezus zaczął wskazywać swoim uczniom na to, że musi udać się do Jerozolimy i wiele wycierpieć od starszych i arcykapłanów oraz uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie. A Piotr wziął Go na bok i począł robić Mu wyrzuty: „Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie”. Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: „Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo nie myślisz po Bożemu, lecz po ludzku”. Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: „Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę? Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego razem z aniołami swoimi i wtedy odda każdemu według jego postępowania”.
Meditatio:
Gdy Piotr mówił z natchnienia Bożego, to Jezus nazwał go skałą, na której zbuduje Kościół. Gdy krótki czas później mówił czysto po ludzku, wówczas Chrystus nazwał go „zawadą”, czyli kamieniem o który potykają się inni. Wrażliwość na Boże natchnienie jest dla nas pomocą, aby innym pomóc w zbawieniu i samemu dojść do nieba. Myślenie w kategoriach tylko ludzkich prowadzi do tego, że dla innych stajemy się przeszkoda w drodze do nieba. Nie ma innej drogi za Chrystusem niż wzięcie swego krzyża, który daje nam Bóg. Tak człowiek ratuje swoją duszę.
Oratio:
Panie dziękuję za Twoją opiekę i proszę o wrażliwość na natchnienia Ducha Świętego. Proszę o siłę do noszenia własnych krzyży i pomoc dla tych, którym jest ciężko.
Contemplatio:
Doceń w sobie życie Boże, życie łaski, które jest otwarciem bramy do zbawienia.