Lectio: (Mt 9, 9-13)
Jezus, wychodząc z Kafarnaum, ujrzał człowieka imieniem Mateusz, siedzącego na komorze celnej, i rzekł do niego: „Pójdź za Mną!” A on wstał i poszedł za Nim. Gdy Jezus siedział w domu za stołem, przyszło wielu celników i grzeszników i siedzieli wraz z Jezusem i Jego uczniami. Widząc to faryzeusze, mówili do Jego uczniów: „Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?” On, usłyszawszy to, rzekł: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: „Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary”. Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników”.
Meditatio:
Celnicy z racji zawodu nie mogli przestrzegać żydowskiej czystości rytualnej oraz mieli ciągły kontakt z cudzoziemcami i rzymskimi okupantami. Z tej racji byli uznawani za ludzi trwale grzesznych. Kimś takim był celnik Mateusz, który pełnił swój urząd w mieście Kafarnaum położonym nad Jeziorem Galilejskim. W Ewangeliach Łukasza i Marka ten sam apostoł nosi imię Lewi, ponieważ pochodził z tego pokolenia. Św. Hieronim tłumaczył to tym, że św. Marek i św. Łukasz nie podali właściwego imienia z szacunku do apostoła. Natomiast św. Mateusz nie bał przyznać się otwarcie do swojego życia zanim został powołany przez Jezusa.
Powołanie celnika do grona apostołów ukazuje powszechność Bożego miłosierdzia. Nikt nie jest pozbawiony prawa do Bożej miłości. Brońmy naszego serca przed zamykaniem ludziom drogo do zbawienia. Pan bardziej pragnie miłosierdzia niż naszych pobożnych uczynków.
Oratio:
Panie dziękuję za Twoje miłosierne serce. Za powołanie celnika Mateusza do grona apostołów. Dziękuję za Ewangelię, którą napisał o Tobie.
Contemplatio:
Doświadcz miłosiernego wzroku Pana, który pada na Ciebie.