Lectio: (Mt 22, 15-21)
Faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by podchwycić Jezusa w mowie. Posłali więc do Niego swych uczniów razem ze zwolennikami Heroda, aby mu powiedzieli: „Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci też nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę ludzką. Powiedz nam więc, jak Ci się zdaje? Czy wolno płacić podatek cezarowi, czy nie?” Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł: „Czemu wystawiacie Mnie na próbę, obłudnicy? Pokażcie Mi monetę podatkową!” Przynieśli Mu denara. On ich zapytał: „Czyj jest ten obraz i napis?” Odpowiedzieli: „Cezara”. Wówczas rzekł do nich: „Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga”.
Meditatio:
Płacenie podatków rzymskiemu okupantowi było ważna rzeczą dla Żydów w I wieku. Ewangelista przekazuje nam, że faryzeusze knują przeciw Jezusowi. Połączyli siły ze zwolennikami Heroda, aby zniszczyć Chrystusa. Ich niecne plany ukryły się za szeregiem pochlebstw. Nazywają Pana nauczycielem, mówią o jego prawdomówności, niezależności. Pułapka przybiera formę pytania: czy wolno płacić podatek rzymskiemu władcy. Każda odpowiedź wydaje się sprowadzać kłopoty na Jezusa. Chrystus najpierw ujawnia nikczemne plany przeciwników a następnie tłumaczy, że obowiązki polityczne i religijne nie muszą się wykluczać. Pośrednio Pan wskazuje, że człowiek jako obraz Stwórcy winien być oddany Bogu.
Oratio:
Dziękuję Panie, że stworzyłeś mnie na swój obraz i podobieństwo. Chce Tobie oddawać cześć i chwałę.
Contemplatio:
Doceń w sobie obraz Boży, który jest w Tobie.