Lectio: (J 9, 1-41)
Jezus, przechodząc, ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia. Uczniowie Jego zadali Mu pytanie: „Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomy – on czy jego rodzice?” Jezus odpowiedział: „Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, ale stało się tak, aby się na nim objawiły sprawy Boże. Trzeba nam pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać. Jak długo jestem na świecie, jestem światłością świata”. To powiedziawszy, splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: „Idź, obmyj się w sadzawce Siloam” – co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił, widząc. A sąsiedzi i ci, którzy przedtem widywali go jako żebraka, mówili: „Czyż to nie jest ten, który siedzi i żebrze?” Jedni twierdzili: „Tak, to jest ten”, a inni przeczyli: „Nie, jest tylko do tamtego podobny”. On zaś mówił: „To ja jestem”. Mówili więc do niego: „Jakżeż oczy ci się otworzyły?” On odpowiedział: „Człowiek, zwany Jezusem, uczynił błoto, pomazał moje oczy i rzekł do mnie: „Idź do sadzawki Siloam i obmyj się”. Poszedłem więc, obmyłem się i przejrzałem”.
Meditatio:
W tej części Ewangelii św. Jana jest ukazany Chrystus jako światłość świata oraz ten, który dokonuje sądu. Jezus przechodząc przez Jerozolimę spotkał człowieka niewidomego od urodzenia. Uczniowie – zgodnie z mentalnością żydowską – pytają o przyczynę tej choroby. Miałby nią być grzech, który popełnił sam chory lub jego rodzice. Pan mówi, że ta choroba nie jest żadną karą. Uwalnia niewidomego od choroby i objawia się jako ten, który daje światło. To grzech przynosi ślepotę a Jezus uwalnia swoją łaską od niej.
Oratio:
Panie dziękuję za Twoja łaskę, która mnie zbawia i uzdrawia. Nie dozwól, abym odłączył się od Ciebie.
Contemplatio:
Doświadcz wolności, która płynie z bliskości Jezusa.