Lectio: (J 20,1-9)
Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i rzekła do nich: Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono. Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych.
Meditatio:
Dwudziesty rozdział Ewangelii Janowej opowiada o doświadczeniu spotkania ze zmartwychwstałym Jezusem. Św. Jan używa do tego różnych czasowników związanych z widzeniem. Można zobaczyć pusty grób, leżące płótna, nawet aniołów i nadal nie wierzyć w pełni w zmartwychwstanie. Dzisiejszy fragment ukazuje nam trzy jakże różne postacie przy pustym grobie Pana. Pierwsza to Maria Magdalena, która wczesnym rankiem idzie do grobu, aby namaścić ciało Chrystusa. Spotyka otwarty grób, kamień odsunięty. Myśli, że ciało Jezusa zostało zabrane. W starożytności krążyły pogłoski, że grota z ciałem Chrystusa została okradziona, co miało uzasadniać pusty grób. Kolejne dwie osoby to uczniowie Jan i Piotr. Jan był wierny wobec Chrystusa aż po krzyż. Kochał swego Mistrza. Piotr zaparł się w godzinie próby. Każdy z nich ze swoim bagażem doświadczeń przychodzi do pustego grobu i doświadcza zmartwychwstania Jezusa.
Oratio:
Panie, dziękuję za Twój pusty grób i zmartwychwstanie. To nadzieja dla mnie, że będę żył na wieki.
Contemplatio:
Uciesz się prawdą, że Jezus żyje,